ปลายเดือนมีนาคม 2561 ที่อากาศกำลังร้อนระอุ ผมกำลังสาละวนอยู่กับการควบคุมรถที่วิ่งบดพื้นฝุ่นและกรวดไปมาเพื่อนำทางเพื่อนๆ กลุ่ม Spartan Unit กลุ่มเพื่อนที่ใช้รถ Kawasaki VersysX300 ที่ชื่นชอบเส้นทางในแบบ adventure เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ฐาน ตชด. เขาปลาน้อย หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติไทรโยค (โป่งไข่) บ้านทุ่งมะเซอย่อ ต.บ้องตี้ อ.ไทรโยค จ.กาญจนบุรี

ตอนนี้เราเข้าพื้นที่มาได้ราว 5 กิโลเมตร ยังเหลืออีก 10 กิโลเมตรก่อนจะถึงจุดพักกินข้าวที่เรากำหนดไว้ว่าจะใช้ฐาน ตชด.ที่ 1 เป็นจุดพักแรก

ท่ามกลางเสียงท่อที่แผดมาเป็นระยะ และฝุ่นคละคลุ้งที่เกิดจากกลุ่มชายหนุ่มบ้าพลัง ผมอดเป็นห่วงเจี๊ยบไม่ได้ จึงส่งสัญญานให้คันหลังทราบว่าให้ขี่มุ่งหน้าไปเรื่อยๆ แล้วลดความเร็วเพื่อรั้งท้ายรอเจี๊ยบ

ชั่วไม่กี่อึดใจเจี๊ยบก็ขี่ขึ้นมาทัน ผมหันมองเพื่อจะถามอาการในตอนนี้ แต่ไม่มีการพูดคุยแต่อยางใด เจี๊ยบบิดไปสุดมือเท่าที่เธอจะทำได้ ควบปุเรงๆ ตามเพื่อนไป เท้าเหยียบมั่นคงตรงที่พักเท้า ยกลำตัวยืนขึ้นผ่อนงอเข่าเล็กน้อยเพื่อรับแรงกระแทก แต่ก็ยังใช้เข่าหนีบประคองตัวรถไว้มั่น แม้จะไปได้ไม่ไวแต่ก็ดูมั่นใจกว่าการขี่ที่เขากระโจมที่ผ่านมาเป็นไหนๆ

ผมได้รับโอกาสเขียนบทความลง Shift UP Magazine มาสองครั้งแล้ว ตั้งแต่เริ่มผมก็คิดว่าจะเขียนอะไรดีนะที่มันธรรมดาๆ และมันต้องมีเรื่องราวต่อเนื่อง คือถ้าจะเขียนแค่ว่าเราไปไหนมาบ้าง ทำอะไร ถ่ายรูปตรงไหน ผมว่ามันก็ดีแต่มันไม่มีพัฒนาการของเนื้อหาในครั้งต่อๆ ไป จนพอดีกับที่เจี๊ยบเริ่มมาหัดขับขี่เส้นทางวิบากแบบนี้ นี่ล่ะเนื้อหาที่ผมจะฝากไว้ใน Shift UP Magazine เรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ได้มีโปรไฟล์ขี่มอเตอร์ไซค์สวยหรู มันธรรมดา แต่มีพัฒนาการให้ได้ติดตาม

อีกสักสองกิโลได้ก็น่าจะถึงจุดพักจุดแรกที่กำหนด เส้นทางช่วงนี้จะต้องผ่านลำห้วยยาวๆ ที่เต็มไปด้วยหินทั้งก้อนเล็กก้อนใหญ่ ในฤดูฝนตรงนี้จะเต็มไปด้วยน้ำและไหลแรง ทำให้มองไม่เห็นหินที่พื้น ยากต่อการที่จะวิ่งผ่านระยะทางยาวราวๆ 30-40 เมตรตรงนี้ นี่คือไฮไลท์ที่หนึ่งบนเส้นทางเขาปลาน้อย โชคดีที่ช่วงนี้น้ำแห้ง เราจึงพอจะคาดเดาเส้นทางการวิ่งได้ เพื่อนๆ X300 ผ่านไปได้ไม่ยากเย็นนัก ติดขัดกันบ้างตามประสบการณ์ของแต่ละคน เจี๊ยบวิ่งลงมาเป็นคนถัดไป โดยมีผมที่เพียงยืนถ่ายวิดีโออยู่ห่างๆ

จากหินก้อนหนึ่งสู่หินอีกก้อนหนึ่ง แม้จะไม่กระฉับกระเฉงแต่ก็ผ่านไปได้เรื่อยๆ ไม่ยากเย็นนัก ถ้าเป็นตอนที่วิ่งลุยขึ้นเหวตาบัวคงจะยึกยักจนล้มลงไปหลายครั้ง ผ่านจุดนี้ไปได้เธอก็ขี่มุ่งหน้าต่อไปทันที ทิ้งให้ผมเก็บกล้องแล้วตะบันคันเร่งวิ่งตามไป

ไม่นานก็ถึงจุดพักทานข้าว.. เส้นทางในวันนี้ยังไม่ยากเย็นนักถ้าเทียบกับฤดูฝน เส้นทาง 15 กิโลเมตรแรกของเขาปลาน้อยจะเป็นเส้นทางใช้ความเร็วต่อเนื่อง วิ่งผ่านเนินเล็กๆ และลำห้วยเล็กๆ ไปตลอดทาง เรียกได้ว่าสนุกสนานทีเดียว เป็นน้ำจิ้มออร์เดริฟก่อนจะได้พบกับมหึมาความมันของเส้นทางอีก 15 กิโลเมตร เพื่อขึ้นไปถึงปลายทางฐาน ตชด. ที่ 2 จุดที่เป็นชายแดนไทย-พม่า ท่ี่จะเป็นทางชันสลับกับร่องรอยล้อรถ 4WD ที่หมุนเวียนกันมาท้าทายเส้นทางเหล่านี้ในทุกฤดู

แต่เกิดโชคร้ายเล็กๆ กับคณะเดินทางของเรา เมื่อพบว่าในวันนี้เส้นทางจุดที่ 2 นั้นถูกปิดลง เหตุเพราะช่วงก่อนหน้านี้มีต้นไม้ล้มขวางเส้นทาง เจ้าหน้าที่จึงปิดปรับปรุงเส้นทางในจุดนี้ แต่ที่จุดนี้ยังมีทางแยกไปสู่ ‘เหมืองเต่าดำ’ ได้อีกทาง ในการเดินทางมาเขาปลาน้อยครั้งก่อนของผม ผมไม่ได้วิ่งไปทางนั้นแม้เส้นทางที่ตั้งใจจะปิด แต่เราก็ยังมีทางใหม่ๆ ให้ได้ทดลองไปเสมอ

เส้นทางเข้าเหมืองเต่าดำนั้นหนักกว่า 15 กิโลเมตรที่ผ่านมา ตามพื้นเต็มไปด้วยหินก้อนเล็กก้อนน้อย ทางชันซึมยาวๆ และร่องล้อรถ 4WD ที่ฝากไว้ โชคดีที่เรามากันหน้าแล้ง ดูจากความหนาของฝุ่นที่นี่แล้ว ถ้าฝนตกพื้นคงเหมือนคาราเมลลื่นๆ สมาชิกเริ่มล้มลงบ้าง เส้นทางเริ่มมีโจทย์ยากๆ ให้ขบคิด

เช่นเดียวกับผมที่ต้องขบคิดเสมอตั้งกะครั้งแรกทีเจี๊ยบขอตามมาขี่รถทางแบบนี้ ปีก่อนผมเริ่มหลงใหลเส้นทางลำบาก และมักจะขอตัวแยกจากเจี๊ยบไปขี่คนเดียวเสมอ เจี๊ยบมักจะขอซ้อนไปด้วย แต่ผมรู้ตัวเองดีว่ายังไม่เก่ง ผมกังวลใจว่าจะพากันไปล้มเละเทะ เราสองคนจึงมีข้อถกเถียงกันเสมอทุกครั้งที่ผมจะออกไปขี่

สุดท้ายเจี๊ยบเดินเข้าไปที่ศูนย์ Kawasaki Real Motosports ซื้อ KLX150BF มาหนึ่งคัน พร้อมรอยยิ้มและบอกว่า “ฉันไม่ต้องซ้อนเธอก็ได้”

รู้ตัวอีกทีเราก็มายืนพักพูดคุยกันที่หน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติไทรโยค (เขาพลู) ด้านในถัดไปจะเป็นวัดป่า แต่เส้นทางสงวนไว้เราจึงไม่ได้เข้าไปต่อ

เจี๊ยบยืนยิ้มแฉ่ง หัวเราะชอบใจเมื่อพูดคุยเรื่องเส้นทางทีเราพึ่งผ่านมา วันนี้ต่างจากเส้นทางสองครั้งก่อนของเจี๊ยบ ทางยากกว่า แต่วันนี้เจี๊ยบไม่ล้มลงเลย

การล้มในเส้นทางแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ไม่ได้ชี้วัดว่าใครเก่งกว่าใครแค่ไหน เพียงแต่เมื่อวันเวลาผ่านไปคุณต้องเรียนรู้จากการล้มลง

คุณล้มเพราะอะไร? ครั้งต่อไปคุณจะเตรียมแก้ไขมันยังไง?

คนเก่งคือคนที่ล้มแบบนี้แล้วจะไม่ล้มอีก เพราะถ้าไม่ล้มลงบ้างอาจจะไม่ใช่คนเก่ง อาจเป็นคนที่ไม่ได้ลงมือทำต่างหาก

ในการวิ่งขาออกผมสบายใจมาก เมื่อเจี๊ยบขี่ได้ระดับหนึ่งแล้วก็ถึงเวลาเพิ่มพูนทักษะตัวเอง ผมจึงตะบันคันเร่งแยกตัวนำออกไปก่อนอย่างสนุกสนาน แล้วมาพักดื่มอะไรเย็นๆ ที่ร้านค้าปากทางเข้า รอเพื่อนๆ ขี่ตามมาสมทบ

เจี๊ยบกลับออกมาท้ายสุด มอมแมมไปหมด รถเต็มไปด้วยโคลน
“ลื่นล้มลงโคลน โคตรเหม็นเลย” เจี๊ยบบอกยังงั้น
แล้วพวกเราก็ยืนหัวเราลั่นกันไปหมดทั้งกลุ่ม  

เจี๊ยบก็ยังคงเป็นผู้หญิงธรรมดาที่พลาดได้กับเส้นทาง

ผมคิดว่ามากกว่าความรักในการเรียนรู้ คงจะเป็นความรักที่ทำให้เธอออกมาขี่รถข้างๆ ผมซะมากกว่า ไม่ว่าจะเป็นเหวตาบัว เขาระโจม หรือเขาปลาน้อย

แน่นอน ในเส้นทางต่อไปในครั้งหน้าด้วย

จนกว่าจะพบกันใหม่บน Shift UP Magazine ครับ

Story: Infidel
Photo: ตั้มงูพิษ